Ania w rękawie

Witajcie w kąciku Pszczółki M

Niespodzianka?

Dla mnie także.

Również najprostsza z prostych sukieneczek może trafić do zawodowej kolekcji :) Nawet jeśli jest trochę przypadkowa - ta kolekcja oczywiście.

Tym razem nie będzie kolejnych kroków jej tworzenia bo w zasadzie nie ma tu żadnych etapów szycia.

Powstała wąska tuba a potem doszyłam do niej tylko kilka koralików.

No dobra, kilkadziesiąt.

Ale to wszystko :)

 

Nawet nie wiem kiedy przygotowałam tą tubową bazę.

Pamiętam tylko że przy wycinaniu dwóch pierwszych sukieneczek zostało mi trochę odpadu i nie zastanawiając się nad tym czy kiedykolwiek coś do tego wymyślę czy dosztukuje postanowiłam tubę uszyć.

I nawet nie trafiła do koszyka z "półproduktami do wykończenia" coby nie drażnić moje oko i sumienie przy kolejnych porządkach.

Skończyła w pudle na resztki. 

 

Trafiłam na nią przez zupełny przypadek.

Bez większego powodu powstał w głowie pomysł na bardzo letnią barbiową bluzeczkę, której podtrzymaniem miały być koralikowe ramiączka. Ale takie sprytne, bo koraliki są nawlekane na cieniutkie gumeczki (to oprócz ostatnio ukochanego szyfonu mój ulubiony element lalkowej garderoby).

Takie dwie pieczenie na jednym ogniu - fajna nietuzinkowa ozdoba i sprytne elastyczne rozwiązanie.

Do bluzeczki potrzebowałam dosłownie kawałeczka materiału. A jak malutki kawałeczek to resztkowe pudło. No i jak się zdziwiłam kiedy pomiędzy skraweczkami wyleciała gotowa sukienusia.

No a skoro pomysł na koralikowe ramiączka też był już w głowie gotowy.....

kto mi zabroni zrobić swój własny pomysłowy plagiat :)

Więc zrobiłam.

 

Będąc zupełnie szczerą, to najwięcej kłopotu w tej całej kreacji miałam właśnie z nawlekaniem koralików :). Nitkowe gumeczki, mimo że jak na gumeczki są wyjątkowo cieniutkie, to w porównaniu z średnicą nitki trochę są grubawe :)

Oczywiście ostatecznie dałam radę, nawet jeśli pół koralików nie dało się nawlec. I wyszło nieźle. A sukienka stała się inspiracją na kolejną wariację koralikową przy następnych ubrankach. 

 

Tymczasem zapraszam na sesje z Anią, jej ulubionym Dan'em Brown'em na koślawej kanapie, ale wcześniej odrobina natury i kolejny kwiatowy busz.

Gatunek coprawda ten sam co u Darii, ale zupełnie inna okolica i zupełnie inne okoliczności natury :).

 

Kolekcja: Blue
Modelki: Ania

 

No a jak Ania stanęła przed obiektywem, to nie mogło obyć się bez Darii. Przytruchtała szybciutko w podobnej sukience i zagroziła, że jeśli nie będą miały kilku wspólnych fotek to odmówi współpracy na kolejne cztery sesje.
Nie mogłam odmówić.
Szczególnie że jeszcze na tym etapie nie posiadłam modelki nr 5 :P

No i zapomniałam zapytać jak wypadł w swoim debiucie nowy regał.

Tak trochę przypadkiem

Hmmmm

Od czego by tu zacząć, bo to taka trochę nietypowa kolekcja.

O ile w ogóle można to nazwać kolekcją.

Każda sukienka powstawała bardzo niezależnie, w jeszcze bardziej niezależnym czasie, terminie i ostatecznym wyglądzie.

 

Po pierwszej części 50 Shades of Greys ambitnie zaplanowałam sobie część drugą i trzecią. Przyznam że do trzeciej powstały już nawet pierwsze spodnie, ale na tym zapał do Grey'ów opadł. Zaczęły się natomiast powodo-wymówki dlaczego do drugiej części zasiąść nie mogę.

Materiał.

Nie było odpowiednich kolorów w domu. Nieszczęście w szczęściu w H&M wpadła mi w ręce dziecięca bawełniana koszulka w kolorze granatu. Z dodatkowo gratisową cekinów aplikacją.

No to był już materiał, jednak nadal brakowało pomysłów.

Pomysł.

Bo z pomysłami, lub raczej ich brakiem jest o tyle trudniej, że rzadko można na nie wpaść w przecenionych regałach.

Siedziałam więc sobie w domku nad tym mini t-shirt'em, oglądałam, dotykałam, przekładałam, marszczyłam w poszukiwaniu natchnienia ale nic sensownego nie przychodziło mi do głowy. Może z wyjątkiem nieco perwersyjnej przyjemności płynącej z samego dotykania dziecięcej konfekcji.

Nie wiem dlaczego, ale wszystkie bawełniane dzianiny na które trafiam w sklepach z materiałem są zawsze takie grube i mięsiste. Niestety w negatywnym tego słowa znaczeniu. "Grube i mięsiste" w świecie Barbie są jedynie synonimami złego układania się, puszenia oraz grubaśnych wałków przy podkładaniu materiału.

Niewiele pozytywnego.

Za to bawełna z dziecięcych ubranek jest delikatna, leciutka i cieniutka do tego stopnia że materiał można swobodnie składać nawet na dwie warstwy.

I na pewno jest to droższa droga nabywania materiału, ale za to daje dużo więcej możliwości. Stąd ostatnio często można mnie znaleźć buszującą na dziecięcych stoiskach :)

Kontynuując jednak wątek główny:

macając tak i miętosząc swój nowy zakup wymyśliłam że to dobry moment na uszycie sukienki z fasonem "szelkowym". Zamiast podwijać elementy z dwóch stron po prostu zszyję to w tunel i będę miała dwustronną elegancję.

Dodatkowo warunki były na tyle sprzyjające że od razu mogłam swoje plany realizować, w zasadzie od ręki.

 

Samo uszycie wersji basic zajęło mi niewiele czasu. Na tyle niewiele, że nawet niespodziewanie dla samej siebie mogłam zacząć zszywać drugi model.

 

Teoretycznie więc poszło szybko, sprawnie, bez większych i nawet mniejszych kłopotów. Pojawił się tylko mały, malutki problem. Sukienka nie pasowała mi formą do założeń 50 shades.

A jak to nie zagrało, to nie było też sensu zastanawiania się jak ją wykończyć i czym.

 

Leżała sobie tak biedaczka basic'owa, przerzucana jedynie przy kolejnych porządkach czy segregacjach z kupki jednej na drugą. I na tym się jej szanse wykończeniowe kończyły.

 

Jednak dnia pewnego i moja wytrzymałość jako samej przerzucającej tymi  kupkami się skończyła. Bo ileż można tworzyć te ubraniowe wieżyczki w nieskończoność, marząc podświadomie że same się wykończą, lub w najgorszym wypadku siedmiu krasnoludków się nimi zajmie (wszyscy wiemy ze gust mają bardzo specyficzno unikatowy).

Krasnale się nie pojawiły, magicznego aktu samowykończenia też nie doświadczyłam, trzeba było zająć się tym osobiście i własnoręcznie.

No to się w końcu zabrałam.

I tak oto, dość nieoczekiwanie nawet dla mnie, nie wiedzieć kiedy, stałam się właścicielką nie tylko jednej , ale czterech wykończonych sukienek w kolorze granatu. 

 

Jak rzutem na taśmę, dwa dni potem miałam też okazję na małe fotografowanko w plenerze. Kraj ogarnia susza, żar leje się z nieba, słońce pali wszelką roślinność a truskawki, jak na złość, zaczynają dojrzewać. Trzeba je zatem podlać. A że dobre planowanie to więcej niż połowa sukcesu, pomiędzy polewaniem kolejnych krzaczków udało mi się cyknąć kilka fotek.

Szkoda tylko że na zdjęciach brak słoneczka. Ale przecież nie podlewa się w słońcu, dlatego tak trochę szaro-ponuro na zdjęciach.

Reszty dopełniła domowa, nocna sesja. Z gadżetami.

 

Kolekcja: Blue
Modelki: Daria

  

 

A jeśli już o gadżetach mowa - obejrzałam dokładnie Greya - wnioski wkrótce na drugim blogu :)

A jeśli o domowej sesji mowa - mam do oddania tą sztruksową sofkę, ale o tym następnym razem :)

 

 

Miało być cukierkowo

Wymyśliłam sobie bardzo słodką sukieneczkę do kącika Pszczółki M.
Taka mini Marlin Monroe z kokardą na pupie i mini ogonkiem.
Kolorowa kwiecista bawełna i obowiązkowo różowy tiul do tego.
Będę szczera.
Zupełnie mi nie wyszła. Przynajmniej nie tak jak ją sobie wyobrażałam w głowie.
Mimo wszystko ją tu zaprezentuję,  ale nie jestem z niej dumna. W ogóle.

Tradycyjnie, jak to w kąciku Pszczółki bywa, do uszycia sukienki potrzebowałam:
prostokąta bawełnianego materiału na bazę sukienki
długiego i wąskiego paska tiulu (ozdoba przy biuście)
cztery trójkąty wycięte z tiulu (ogonek) zamienione na trójkąty z szyfonu
kawałek wstążki (kokarda)
kawałeczek wąskiej gumki (do lepszego umocowania sukienki na biuście)

I tym razem nie mam zdjęć z kolejnych etapów szycia bo jest on identyczny jak w sukienkach poprzednich.

1. Wąski kawałek tiuli zmarszczyłam ręcznie i doszyłam do podłożonej góry sukienki
2. W wąziutki tunelik jaki powstał przy doszyciu tiulu do materiału (pomiędzy krawędzią sukienki a szwem) wprowadziłam wąską gumeczkę.
3. Podłożyłam dół sukienki.
4. Zszyłam sukienkę, ale nie w całości tylko od pleców do wysokości pupy, zostawiając miejsce na doszycie ogona.
No i tu zaczęły się schody.
Tiul nie sprawdził się na ogonie. Materiał jest zbyt sztywny na taką małą wstawkę.
Tym razem nie wpadłam w panikę, pamiętałam że w podobnym kolorze mam jeszcze resztki szyfonu.
Wycięłam nowe cztery elementy każdy odrobinkę większy od poprzedniego i opaliłam każdy z nich nad świeczką.

5. Do pozostałych (niezszytych boków materiału) doszyłam szyfonowe wstawki
6. Na koniec dodałam kokardę i ....

Marylin Monroe to tu darmo szukać. Chociażby w wersji mini.
Dla mnie sukieneczka nie ma nic w sobie.
Nawet tego cukru w cukrze brak.
Kiepścizna.

Kopciuszek w lepszej odsłonie

Dziś mała odmiana i oddech od kącika Pszczółkowego.

Pamiętacie jeszcze wampirzą wersję Kopciuszka?
Sesja na wariackich papierach, nocą, przy lampce bez abażuru.
Obiecałam wtedy i sobie i Wam, że sukienka musi się  pojawić raz jeszcze. Koniecznie.
Tylko musiałam poczekać na odpowiedni moment - sporo wiatru i dużo słońca. Nie tylko Daria, ale przede wszystkim ja zasłużyłam na lepsze fotki dla tej sukienusi.
Moment się pojawił i chyba go wykorzystałam :)
Prawda że jest lepiej?

Kolekcja: Cinderella - drugie podejście
Modelki: Daria

 

P.S. Ostatnio udało mi się dorwać w sklepie podobną mięciutką organzę w pudrowym różu. Będą mogły być tworzone kolejne kreacje :)

 

P.S.2 - loki zaczynają się już prostować :( Mało trwały ten sposób z wrzątkiem.